„Tymczasem człowiek współczesny musi adaptować się do istniejących warunków. Każdy z nas, czy tego chce czy nie, będzie zmuszony ostatecznie, jeżeli chce być pełnowartościowym człowiekiem, przeciwstawić nie sprzyjającym czynnikom środowiska zdrowy tryb życia. Jest to, niewątpliwie, koniecznym warunkiem naszego rozwoju. Nie należy jednak dramatyzować sytuacji. Ostatecznie, zdrowy tryb życia nie jest aż tak przykrym ciężarem. Raczej — na odwrót, przynosi duże zadowolenie fizyczne i moralne, szczególnie, gdy ten tryb życia jest regularny.
Nasi przodkowie mogli oddychać czystym powietrzem i kąpać się w przezroczystej wodzie, ale za to byli bezsilni wobec dżumy, ospy, cholery, tyfusu — chorób, z którymi nie potrafili walczyć (tylko w samej Rosji w ciągu sześciu lat — od 1804 do 1810 roku na ospę zmarło 870 tysięcy osób). Poprzednie pokolenia prowadziły bardziej regularny tryb życia, jednak nie mogły poradzić sobie z ogromną śmiertelnością wśród dzieci (we wsiach rosyjskich w 1912 roku na każde 100 noworodków 45 z nich nie dożywało 1 roku życia). Nasi dziadowie dużo chodzili pieszo, rąbali drzewo, nosili wodę, żywili się naturalnymi produktami, ale żyli w złych warunkach higienicznych, źle się odżywiali, mieli bardzo ograniczone potrzeby kulturalne, byli półanalfabetami (w 1914 roku w armii rosyjskiej na każdy 1000 rekrutów 600 z nich nie umiało pisać i czytać).“(10)