„Postanowił zatem udawać nieżywego, dopóki szczęśliwy traf nie ca mu okazji do zmartwychwstania albo dopóki Nicole nie odważy się przez słabość bądź w potrzebie na taki krok, który pozbawi ją posiadanej przewagi.
Nieszczęściem dla Nicole, nie była ona wolna od rozmaitych grzeszków i dlatego, gdyby nawet teraz była chodzącą cnotą, zawsze można było znaleźć w jej przeszłości takie sprawki, które mogły zachwiać jej pozycję.
To właśnie trafiło się w niespełna tydzień potem. Gilbert, który czatował wieczorem, czatował w nocy, dostrzegł wreszcie przez sztachety znajome .pióra u kapelusza, które były dla t
Nicole powodem roztargnienia, ponieważ należały one do pana Beausire, przybyłego w ślad za dworem z Paryża do Trianon.
Długi czas Nicole była niewzruszona i okrutna, długi czas Eeausire szczękał zębami z zimna lub piekł się niemiłosiernie na słońcu i ta cnotliwość Nicole wprawiała Gilberta w rozpacz. Pewnego jednak wieczoru Beausire przekroczył widocznie granice swojego mimicznego krasomówstwa i trafił o przekonania Nicole, bo skorzystała ona z chwili, kiedy Andrea była na obiedzie w pawilonie z panią de Noailles, i wyszła na dziedziniec stajenny do pana Beausire, który pomagał swemu przyjacielowi, nadzorcy stajen królewskich, tresować małego konia irlandzkiego.“(9)