„Najważniejsze typy próchnicy i jej zawartość w glebie
Przy dostępie tlenu, odpowiedniej wilgotności gleby, właściwym pH i dostatku składników mineralnych, zwłaszcza azotu, procesy rozkładu resztek roślinnych przebiegają sprawnie i prowadzą niemal do całkowitej mineralizacji związków organicznych w postaci dwutlenku węgla, amoniaku oraz kationów i anionów tych pierwiastków, które wchodzą w skład roślin.
Natomiast w warunkach beztlenowych, przy nadmiarze wody w glebie, rozkład masy roślinnej jest zahamowany i odbywa się tylko powolne, anaerobowe butwienie. Ta częściowo zhumifikowana masa, zwana butwiną lub próchnicą surową, składa się z mało rozłożonych resztek roślinnych i wcale nie stanowi próchnicy we właściwym tego słowa znaczeniu.
Podobne zjawisko często występuje w ściółce leśnej na skutek zbyt kwaśnego odczynu gleby, a zalegająca na powierzchni butwina utrudnia dostęp powietrza do gleby i stwarza warunki beztlenowe. Również susza okresowa w lecie lub niska temperatura w zimie hamują procesy humifikacji.
Okresowe susze letnie w warunkach stepowych i mroźne zimy klimatu kontynentalnego są istotnym czynnikiem gromadzenia próchnicy w glebach dalekiej północy. Z kolei duża wilgotność i wysoka temperatura gleb tropikalnych powodują gwałtowny rozkład związków organicznych i wskutek tego próchnica się tu nie nagromadza, chociaż produkqa masy roślinnej jest bardzo szybka i dużo materiału roślinnego ulega przemianom mikrobiologicznym.“(13)