„— Wasza Królewska Mość raczy mi darować, jestem lekarzem. Gdy choroba jest poważna, przywykłem działać radykalnie.
— Czy przywiązuje pan tak wielką wagę do dzisiejszych
rozruchów
— Wasza Królewska Mość — to nie są rozruchy, to jest rewolucja!
— I pan chce, abym się wdawał w układy z buntownikami, ze zbrodniarzami Bo przecież oni zdobyli Bastylię przemocą, a to jest bunt. Zabili pana de Launaya, pana de Losmea i burmistrza de Flessellesa — a to jest zbrodnia!
— Chciałbym, aby Wasza Królewska Mość raczył oddzielić jedno od drugiego. Ci, którzy zdobyli Bastylię, są bohaterami, ci zaś, którzy zamordowali panów de Launaya, de Losmea i burmistrza, są zbrodniarzami.
Król zaczerwienił się z lekka. Po chwili rumieniec znikł z Jego twarzy, wargi króla pobladły, a na czole ukazały się krople potu.
— Ma pan słuszność. Jest pan lekarzem, a właściwie chirurgiem, bo tniesz żywe ciało. Ale wróćmy do naszych spraw. Nazywa się pan doktor Gilbert, w każdym bądź razie pańskie memoriały są podpisane tym nazwiskiem.
— Jest to wielki zaszczyt dla mnie, że Wasza Królewska Mość raczył zachować je w swojej pamięci, chociaż prawdę powiedziawszy, nie mam z czego być tak dumny.
— Dlaczego
— Nie tak dawno moje nazwisko było wymienione wobec Waszej Królewskiej Mości.“(7)