„— Gadasz głupstwa i niepotrzebnie mnie denerwujesz. Lepiej zawróć muła, dopóki strzelbę mam schowaną.
Karol obserwował go uważnie. Nie miał zamiaru sięgać po broń. Chyba nie potrafiłby zdecydować się na strzał do człowieka...
— Dobrze — powiedział wolno.
Obrócił muła tak, że znalazł się bokiem do przeciwnika. Lewą ręką lekko ściągnął cugle, a prawą opuścił na zwój rzemienia zawieszonego przy łęku. Czy Carty tego ruchu nie zauważył, czy też go zbagatelizował
To, co później nastąpiło, trwało dwie, trzy sekundy. Rzemień wyprysnął ku górze, rozwinął się, przeskoczył odległość dzielącą obu jeźdźców i pętla spadła na głowę Cartyego, zsunęła się po ramionach i zacisnęła. Karol poderwał muła do skoku, rzemień się naprężył, nastąpił wstrząs i Carty, wyrwany z siodła, runął na piach. Karol zeskoczył, ukląkł przy leżącym. Zbadał szeroki pas i kieszenie. Carty nie miał rewolwerów. Leżał nieruchomy jak kłoda. Karol spętał konie i muła i wrócił do pokonanego w chwili, w której ten się ocknął.
— No, panie Grzechotniku, jak się czujemy Carty stęknął
— Aleś mnie urządził! To diabelskie lasso! Nie doceniałem ciebie. W głowie mi szumi... Żebra mam chyba całe — stwierdził po chwili — tylko ta głowa...“(6)